بياد دوستم بهناز مزکی که بمباران شد

"باغيم.
با نگاه نخستين
يک سوی ما سياهی خوف انگيز
يک سوی ما
تگرگ
بگذار بشکفيم
در روبروی مرگ"*
 

آنروز که لندن را نفرت بمب پوشاند، باور نداشتم که او هم رفت! چگونه باورم شود که مهربانی صبور و بی آلايش وستايشگر زندگی به کام مرگ روقتی نگاهش می کردی، انگار قلب مهربانش در ذره، ذره چهره اش نمايان بود. گرم بود، صميمی بود، رفيق بود، از نفرت و خشونت، سراسر بری بود، استاد تحمل و مدارا بود. براستی دوستش می داشتيم، همه ما دوستش می داشتيم. کبوتری بود و پرواز کرد؛ روزيکه با aسماجت مسئولانه به کار می رفت، به بيمارستان کودکان، تا قلب شکسته نو پائی را درمان باشد، بی رحمانه صاعقه ای زندگيش را ربود. چگونه توانست آن نفرت برق آسا جان پر از زندگی او را بربايد.

حادثه را باش، دوستدار صلح، اهل مدارا، مهربان و رئوف، طعمه نفرت شد. فرصت نيافت با حاملان نفرت گفتگو کند وبه سياق هميشگی به آنها مهر و دوستی ببارد.

کور بودند، او را کشتند، نمی دانستند کيست، از کجاست و چه کسانی در انتظارش هستند. از چشمان منتظر نادر، صبا و سعيد بی خبر بودند، يا اصلا نمی خواستند بدانند. نمی خواستند بدانند بر بستگان او چه خواهد گذشت. می گويند، وقتی من نباشم، چه اهميتی دارد که اين جهان باشد يا نباشد. اين منطق کور، در واقع منطق نيست، نفرت از خود است که به تنفر از همه ديگران به وسعت اين خاک می انجامد.

اگر او فرصت می يافت زنده بماند، مطمئن ام، از آنها کينه ای نمی داشت. يعنی آنقدر مهربان بود که فقط دوست می داشت، کينه را نشناخته بود يا نمی خواست بشناسد. اما بخاطر اين ظلم، چگونه ما می توانيم نفرت کاران را ببخشيم؟ چگونه می توان اين زبونی و درماندگی را بخشيد؛ نه، بايد به حال آنها گريه کرد، آنها که ديو نفرت وجودشان را برداشته و کورشان کرده است، آنها که نمی توانند اطرافشان را به بينند، آنها که شادی و بهزيستی ديگران برايشان مذموم است.

نازی عزيزم، نمی دانم در آن لحظه برتو چه گذشت. قلب و مغز مهربانت به تو چه گفتند و برای چه آرزوئی آه کشيدند، اما می توانم سختی آن لحظه را احساس کنم. لحظه ای که همه زندگی و آرزوهايت چون برقی از جلوی چشمان تو گذشتند.

آرام باش عزيزم. پيامت را گرفتيم. مهربان تر می شويم، يکديگر را بيشتر دوست می داريم، به مردم مهر می ورزيم.

صبور و سرافراز رفتی

فوزيه کريمی





* از شاعر گرانقدر – رضا مقصدی
 contact Webmaster