· I met Nader and Behnaz Mozakka in 1993 when my partner and I bought their flat from them (in Tufnell Park, London). I also met their two children at that time. We kept in touch for a while through greeting cards, but gradually lost contact. I remember them as a very gracious and friendly family - and it was a pleasure doing "business" with them. The day that we moved into their old home, we found flowers, and a welcome card drawn for us by one of their children.

I am very shocked and sad to discover that charming Behnaz lost her life in the London bombings. I know that her family will be devastated - and I would like them to know that we are thinking of them.
With all very best wishes.
Caitlin Phillips

· She really was like the mum of the lab, helping out with any problems, a friendly shoulder when you needed advice.
Laura Hamilton

همه جا زرد بود و سياه بود           

                    همه جا درد بود و وحشت

                                         رنج بود و اشك بود و بي كسي

و انگاه ساعتش نواخت

و چه بي شرمانه براي اخرين بار ۸ بار نواخت...

و ديگر هيچ وقت ننواخت

ساعت ياراي نواختنش نبود

چراكه او ديگر نبود و رفته بود...

براي هميشه رفته بود...

نادر ماند و زخم عميقي بر دلش

صبا ماندوناله و زجر و اندوه بي انتها

سعيد ماند و حسرت تنهايي و غمي بزرگ

و ما كه سوختيم

          ما كه جگرمان سوخت

ما كه فرياد ميزديم

درد را فرياد ميزديم

هوار ميكشيديم

درد و فرياد را هوار ميكشيديم

اما

خبري نيامد

ديگر هيچ خبري از او نيامد

و ما هنوز دردها , فريادها , اندوه ها , زجرها و غصه هامان را هوار ميكشيم

و زخمهايمان التيام را به التماس گدائي ميكنند

چه سود

          دريغا چه سود...

و چگونه تصور كنيم نادر ميداند ديگر نازي به خانه نخواهد امد

ولي هنوز به انتظارش در را مي گشايد

و گلهايمان صبا و سعيد چه بي تابانه منتظرند...

و اي كاش ميتوانستيم نباشيم تا نبينيم چه برسرمان امده است...

نازي زني بود شرافتمند

                   انسان و بزرگوار

                              يادش جاودان

                                      روانش شاد

                                               روحش ارام